Met Zeventien - Brenda Bee
(naar ‘At Seventeen’ van Janis Ian)

Ik heb het al heel jong geleerd:
 het is voor haar die wordt begeerd.
 Sprookjesliefde en romantiek
 is niet voor mensen zoals ik…
 
 Dansend in het avondlicht,
 alle ogen op haar gericht
 en jongens drommend in de rij,
 maar niet bij meisjes zoals wij.
 
 Want meisjes met te stoere praat,
 met wilde haren rond een woest gelaat,
 zijn heus ook kwetsbaar en soms ook klein
 en vinden heus hetzelfde fijn: 
een sterke schouder, helpende hand,
 het is niet veel dat ze verlangt.
Al werd ze maar gezien…
 toen met zeventien.
 
 Ze was het stralend middelpunt,
 niets dat zij niet had gekund.
 Het geld, de looks en het talent, 
 het werd echter nooit aangewend.
 
 Want, zij uit gegoede kring,
 kreeg toch altijd wel haar zin,
 op stand getrouwd in pracht en praal,
 ontbreekt alleen een goed verhaal.
 
 Want, zo’n meisje mooi en rijk,
 voor wie alles zo makkelijk lijkt,
 die nooit moest vechten of moest slaan
 en dus nooit leerde op te staan.
 
 Zal met moede blik op het gelaat, 
 aanschouwen hoe het jou vergaat.
 Ze kon het niet zien,
 toen met zeventien.
 
 Dus kende jij diezelfde pijn,
 geen brief, cadeaus met Valentijn?
 En nooit gekozen voor het team,
 nooit echt voor vol aangezien.
 
 Het is inmiddels lang gelee,
 dus zit er maar niet langer mee.
 Ze moest je nu eens zien,
 niet langer zeventien…